Persoonlijk | Mijn verhaal

Vandaag
een ongepland persoonlijk artikel iets wat ik nog nooit heb gedaan. Ik
zal jullie iets vertellen over mezelf iets wat weinig mensen weten en
vaak niet begrijpen. Maar delen is goed maakt het misschien allemaal net
wat lichter, en uiteindelijk zit er achter al die blogs allemaal mensen
met hun eigen ervaringen en gevoelens, dus hun eigen verhaal dit is die
van mij. De ene deelt ze de andere niet, ik kies ervoor om het te delen
met jullie.Het is geen luchtig persoonlijk artikel misschien best wel heftig, dus maak zelf de keuze of je verder wilt lezen of niet.


Ik
heb 28 mei 2010 bij een zwangerschap van 26 weken mijn zoontje Noa
verloren. Het meeste erge wat me kon gebeuren is mij gebeurd… Zo leef
je toe naar nieuw leven en zo is het weg. Veel blijdschap slaat om naar
intense leegte en verdriet en verlies… Ik zal hier een andere keer
dieper op ingaan nu nog niet. Ik kon er altijd goed over praten en
schrijven maar sinds een bepaalde tijd praat ik weinig over en sinds
dien lukt het me niet meer.

Ik
dacht echt dat na dit grote verlies niets mij meer zou kunnen gebeuren
en dat alles alleen maar beter kon worden. Nou ik had het mis en goed
ook. Ik verloor ook mezelf en nog meer. Door alles ben ik 2 jaar mezelf
goed kwijt geweest. Ergens vond ik de kracht om te veranderen het moest.
Ik had nog een heel leven voor me.

Ik besloot om mijn
woonplaats te verlaten. Ik begon een “nieuw leven” in Alkmaar in een
leuk appartement in de binnenstad en ging weer werken. Daar ontmoete in
mijn huidige vriend en al vrij snel trok ik bij hem in. Hij woonde niet
in Alkmaar maar vlakbij mijn oude woonplaats… alsof het zou moet
zijn.Onverwacht maar zo welkom kregen wij een mooie en gezonde dochter
Keyshia.

De
zwangerschap was moeilijk voor mij en gelukkig kreeg ik goede
begeleiding in het ziekenhuis. Ik dacht dat de angst weg zou gaan na de
bevalling. Maar de angst werd groter. Ik was en nu nog steeds bang dat
mijn dochtertje iets overkomt waar ik geen controle over had en heb.

Ik
ben sinds haar komst weinig onder de mensen geweest en ik kom eigenlijk
niet veel verder naar de supermarkt in ons dorp. Ik heb wel hulp ervoor
gezocht. De huisarts stelde vast dat ik het hoogste score heb op angst
wat een persoon kan hebben en ook spanning stond er hoog. Hij vertelde
mij dat ik straatvrees heb en PTSS (posttraumatische stoornis) heb.
Eigenlijk niet zo gek na wat er allemaal is gebeurd. Ik baal hier wel
van want veel afspraken die ik maak moet ik vaak op het laatste moment
afzeggen hierdoor.

Ik heb inmiddels EMDR gehad en dat
heeft mij zeker op een bepaald punt geholpen maar uiteindelijk moet je
het toch zelf doen. Ik durfde niet met de trein want wat kon er allemaal
wel niet misgaan als ik met Keyshia de trein in moest. Ook ben ik sinds
2 jaar zo onzeker dat ik daardoor niet onder een grote groep mensen
durf te zijn en hulp vragen al helemaal niet.

Ik durf
nu een met de trein met mijn dochtertje. Maar zelfstandig mijn zus
opzoeken in mijn oude woonplaats met de trein wat ook maar 10 min. is
durf ik niet, en kan het gewoon niet opbrengen. Oude plekken zien oude
herinneringen voelen….

Door het bloggen ben ik op
mijn manier toch weer een beetje onder de mensen en voel ik me een stuk
minder alleen. Nu ben ik al een paar keer uitgenodigd om bij bedrijven
langs te komen. Twee daarvan wil ik echt wel proberen om erheen te gaan.
Maar toen ik tegen het bedrijf  zei dat ik niet langs kon komen vanwege mijn straatvrees kreeg ik gewoon
geen enkele reactie. Kan ik verdrietig van worden en onbegrepen… Niet alles draait om
cijfers en geld we zijn en blijven toch mensen?
 

Ik
wilde dit delen zodat je weet wie ik een beetje ben en wat er in mijn
rugzak zit. Ook is het voor mij goed om te delen dat maakt het misschien
weer wat makkelijker om grotere stappen naar de buitenwereld te zetten.
En weet je iedereen heeft een rugzak en zijn/haar problemen en de ene
heeft het echt niet zwaarder als een ander. Maar weet en dat realiseer
ik me ook en merk ik ook door het bloggen, je bent echt niet de enige en
echt niet alleen!

Ik wil even zeggen nogmaals hoe dankbaar ik ben met mijn gezonde, lieve en vrolijke dochter!

Liefs, Lonneke

39 Replies to “Persoonlijk | Mijn verhaal”

  1. Heel sterk van je dat je dit durft te delen Lonneke! Ik wens je heel veel sterkte ermee en probeer vooral te genieten van je mooie dochter… <3

  2. Ooh Lonneke, hoe sterk van je dat je dit met ons wilt delen. Dit moet ontzettend moeilijk voor je zijn, maar ik kan zeker geloven dat het bloggen op een bepaalde manier helpt (behalve dan die bedrijven…). Je dochter ziet er echt een schatje uit, en ik hoop dat de toekomst voor jou het allerbeste brengt!

  3. Wat heftig Lonneke, heel goed en sterk van je dat je dit met ons allemaal wilt delen. Ik snap wel dat je zegt dat bloggen je op een bepaalde manier helpt. Echt sneu van zo een bedrijf ook om daar niet eens op te reageren, maar je bent beter dan dat lekker links laten liggen. Je hebt een prachtige dochter!! Geniet lekker van haar en heel veel sterkte met alles en hopelijk heb je een geweldige toekomst tegemoet!

  4. Hier moet ik even van slikken. Wat vind ik het erg dat je dit hebt mee moeten maken en de gevolgen zo intens zijn geweest en gebleven. Ik herken er wel wat in, voornamelijk vrees naar buiten te gaan. Heb 3 jaar intensieve therapie gehad wat me echt enorm heeft geholpen. Moedig dat je dit hier met ons deelt. Je zult ongetwijfeld veel begrip krijgen. Mijn ervaring is dat mensen vaak ook bloggen met een achterliggende reden, velen van ons zijn chronisch ziek, of dit nu geestelijk of lichamelijk is. Wens je heel veel kracht toe meid <3

  5. Zo knap en sterk van je dat je dit met ons deelt, sterkte! Je dochtertje is echt een knapperd! <3

  6. Wat knap dat je dit zo hebt opgeschreven. Ondanks dat ik zelf geen moeder ben kan ik mij wel helemaal je angsten voorstellen! Ik vind het dan ook knap dat je voor jezelf en voor je dochter op zoek bent gegaan naar een oplossing! Ik hoop dat je je blijft doorontwikkelen en dat over een paar jaar je angsten goed onder controle zijn!

    En die bedrijven daar wíl je inderdaad niet eens mee samenwerken!

  7. Heel dapper van je om dit te delen! Hopelijk slaag je erin dit te overwinnen en ten volle te kunnen genieten van alles. Inderdaad bot van dat bedrijf om helemaal niet te reageren. Je hebt helemaal gelijk dat iedereen een rugzak heeft overigens…

  8. Wauw, wat knap dat je dit met ons wilt delen! Als je het mij vraagt is dit een serieuze stap om te zetten, maar wel eentje in de goede richting! 🙂 En wat mag je trots zijn op je flinke dochter! 🙂 Hopelijk vind je een manier om toch een beetje verder te groeien en met je angsten onder controle te leven.

  9. Lieverd ik kon door de tranen heen nog net het verhaal lezen. Een paar dingen wist ik natuurlijk al, maar niet alles. Heftig. Er over praten is zeker goed, en lucht in zekere zin op. Dat zeg ik nu heel wijs maar zou ik zelf ook vaker moeten doen. Ik voel me sinds onze blog-vriendschap wel met jou verbonden en zou ook graag waar ik kan dmv een luisterend oor willen helpen. En als afsluiter wil ik zeggen dat je een prachtige dochter hebt.

  10. Heel heftig, maar ontzettend knap dat je je verhaal hebt opgeschreven. Ik snap dat het een moeilijke tijd was, want het is niet niks wat je hebt meegemaakt. Ik hoop dat je een beetje met het verlies om kan gaan en je zodoende beetje bij beetje je leven volledig kan oppakken. Je dochtertje is zo cute, geniet van ervan <3

  11. Iedereen heeft een rugzak, inderdaad. Je staat er dus echt niet alleen voor! 🙂 Heel fijn dat de bloggerswereld je toch helpt om een beetje onder de mensen te zijn. Ik vind het heel knap van je dat je dit hebt durven schrijven en ik wil je veel sterkte wensen! <3

  12. wat mega sterk dat je dit verteld, je bent een top mama! liefs

  13. Wat een heftig verhaal meid! Wat moet je je vaak ook eenzaam voelen zoveel angsten en niet naar buiten durven en er dus ook niet goed met mensen over kunnen praten. Ik ben blij dat de EMDR wel wat heeft geholpen. Het is een lange weg die je af moet leggen, maar ik weet zeker dat jij dat kunt! Onderschat jezelf niet en stapje voor stapje kom je eruit! Heb je weleens nagedacht over praktische hulp? bijvoorbeeld in de vorm van een ambulant begeleider die bij jou thuis komt en hele kleine stapjes met jou gaat maken zodat je uiteindelijk weer ontspannen naar buiten durft te gaan. Ik wil je hiermee niet pushen naar hulp, maar meer aangeven dat er diverse manieren van hulp zijn. Doe het op je eigen tempo meid en wees niet te streng voor jezelf en het belangrijkste geniet van je mooie dochter!

  14. Wat fijn dat je dit verhaal deelt. Ik hoop vooral dat het jezelf wat geholpen heeft. Je kent mijn verhaal een beetje en ook al zijn onze situaties volledig anders, toch herken ik veel in jouw verhaal. Je bent inderdaad niet alleen. Ik ook niet. Ik ervaar net als jij een heleboel plezier in het bloggen en dit maakt dat er toch een soort contact is met de buitenwereld. Eerst dacht ik dat mezelf voor de gek hield, maar dat is niet zo. Ik ervaar echt steun. Ik voel echt een band met sommige bloggers. Net als in een ''normale'' vriendschap. Het is heel moeilijk wat jij meegemaakt hebt. Ik weet hoe moeilijk het is, maar laat welk gevoel dan ook (schaamte, verdriet, onmacht, of wat dan ook) je nooit ervan weerhouden om hulp te vragen als jij denkt dat dat het leven voor jou aangenamer kan maken. Ik heb er heel lang mee gewacht en nu… Nu ik hulp heb gekregen merk ik dat mijn leven weer opnieuw begint. Het voelt als een second chance en ik ben zo blij dat ik die kans gegrepen heb. Sterkte meis en geniet van je prachtige dochter.

  15. Wat knap dat je jouw verhaal hier deelt! Heel heftig ook wat je hebt meegemaakt, dat lijkt me niet niks. Dat je daardoor angsten hebt gekregen is denk ik niet eens zo vreemd, ik denk dat veel mensen dat zullen hebben en dat lees je ook wel vaker in de bloggerswereld inderdaad. Ik denk sowieso dat iedereen wel een rugzakje heeft, alleen is die bij de een iets zwaarder dan bij de ander. Ik hoop dat je angsten stapje voor stapje minder mogen worden, zodat je meer en meer van je mooie dochter kunt genieten! <3

  16. Woah. Wat een heftig verhaal. So sorry for your loss! Ontzettend knap dat je dit durft te delen. Ik hoop dat alle lieve reacties je goed doen en ik geloof zeker dat je veel mensen helpt met je eerlijkheid. Veel sterkte en je hebt een prachtige kleine meid!

  17. Wow .. wat dapper dat je dit op je blog zet! 🙂 wat ontzettend heftig wat je hebt meegemaakt! en iedereen heeft eigen problemen… in zn rugzak zitten… maar het is fijn om erover te schrijven.. lucht beetje op?… jou meid is echt een knapperd! Sterkte en je kan het…. 🙂

  18. Wat ontzettend moedig om dit met ons allemaal te delen, tenslotte is het best wel heftig wat je meegemaakt hebt en door je straatvrees nog mee maakt. Inderdaad net als je zelf al schrijft, je moet het zelf doen en met kleine stapjes en onwijs veel geduld boek je wel langzaam vooruitgang. Uit eigen ervaring weet ik hoe pijnlijk het kan zijn om oude plekken op te zoeken , je kijkt dan echt in je geheugen terug en dat moet je eigenlijk pas doen als je daar zelf helemaal aan toe bent. Ik begrijp echt hoe je daar tegenop kunt zien.Gun je zelf in elke geval de tijd om al die stapjes te zetten op het tempo wat voor jou daadwerkelijk goed voelt, en laat dit niet forceren door wat "men" denkt dat goed voor jou is..
    Veel sterkte en natuurlijk een heel dikke knuffel;
    groetjes Petra

  19. Heel sterk van je dat je dit zo met iedereen deelt. Het verlies van een (ongeboren) kind blijft zwaar en het is alleen maar begrijpelijk dat je de vrees heb dat je dochter iets overkomt. En groot gelijk; als een bedrijf zo met je omgaat, gewoon laten gaan. Sterkte met je straatvrees, hopend dat het steeds beter met je zal gaan.

  20. Wow wat een heftig verhaal, zat het met kippenvel te lezen. Heel goed van je dat je dat zo wil delen. Heel veel sterkte, hopen dat het gauw beter gaat.

  21. Knap van je hoor, dit wist ik nog niet! Maar misschien voelt het nu goed dat je het gedeeld hebt!

  22. Wat knap dat je dit deelt! Heftig hoor. Maar zo te horen ga je gelukkig al vooruit. Ik hoop dat het je lukt om een keer goed alles te verwerken en niet meer steeds zo bang hoeft te zijn.

  23. Wat knap dat je dit durft te delen! Een klasgenootje van mij heeft ook straatvrees en sociale angsten dus ik heb dagelijks te maken met de lasten die dat met zich mee brengt. Ik denk dat open zijn een supergoede stap is en ik hoop dat het stapje voor stapje mag verbeteren voor je:)

  24. Mega veel respect voor jou dat je dit verhaal met je lezers wou delen, daar moet je veel moed voor hebben! Vind het zo erg voor je van je zoontje… Uit je verhaal kan ik wel afleiden dat je een sterke vrouw bent! Niet opgeven en ik hoop echt dat het alleen maar beter gaat worden!

  25. Wat super goed lieverd dat je dit hebt durven delen zo op je blog! Het is echt weer een flinke stap verder en met flink bedoel ik ook écht flink. Trots op je! & wat heb je toch een plaatje van een dochter he <3

  26. Jeetje wat een heftig verhaal!! ik wens jou en je gezin het aller allerbeste<3

  27. Ooo wat heftig, ik lees dit met tranen in mijn ogen!
    Ik heb veel respect voor je dat je dit durft te delen! Je bent erg moedig en je hebt nu een prachtig dochtertje 🙂
    Liefs X

  28. Wat knap dat je dit durft te delen! Het lijkt me verschrikkelijk om te leven met zo'n angst. Veel sterkte en ik hoop dat het (ook al zijn het kleine stapjes) snel beter gaat.

  29. Wow wat een heftig verhaal.. Wat knap, sterk en goed van je dat je dit zo durft te delen. Daar heb ik echt respect voor! En inderdaad, we zijn allemaal mensen en ik vind het echt respectloos dat dat bedrijf niet eens de tijd nam om te reageren. Ach ja, lekker laten gaan! Je hebt een erg mooi dochtertje en ik wens jullie het allerbeste toe! <3

  30. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ik voel met je mee. Heb ooit ook een kindje verloren. Nog pril in de zwangerschap, maar mijn Lucy is altijd bij me. Ik heb haar een naam gegeven. Dat maakte het voor mij verdraagzamer.
    Een therapie (emdr) kan je helpen, maar ik heb ooit te veel bemoeid met mensen om ze de weg te wijzen, dat doe ik niet meer. Tenslotte zijn we volwassen en weten welke wegen er zijn om angsten en gevoelens te onderzoeken.
    Ik had een fijne ervaring met Ziaja… Jammer.
    Knuf en meid je bent niet alleen hierin… Daarom noemen ze het nog steeds een wonder een kind krijgen. 😘

  31. wat ontzettend sterk van je dat je dit deelt.! wat respectloos van het bedrijf, zie zien inderdaad alleen nog maar geld en geen personen. hopelijk gaat het snel wat beter met je, elke kleine stap is er een.! geniet van je prachtige dochtertje ♥ xx

  32. Jeetje Lonneke wat een heftig verhaal! Zo jong en al zoveel te verwerken! Dat je dit met ons deelt is een flinke stap in de goede richting volgens mij! En dat het nog een lange weg zal zijn….so be it! Met kleine stapjes kom je er uiteindelijk ook! Heel veel liefs en dikke kus Xxx Mandy

  33. iedereen heeft een verhaal, het ene wat zwaarder dan de ander. respect dat je het zo durft te delen <3 if you ever need someone to talk to, here's a graduated social worker in the house, haha XD

  34. Wat goed dat je je verhaal met ons wilt delen. En je hebt gelijk. Iedereen heeft een eigen verhaal en ieder huisje heeft zijn kruisje. Mensen die om je geven zullen van je houden om wie je bent. Ik wens je alle kracht toe om de dingen te doen die je graag wilt doen. Liefs, Imke

  35. Jeetje meissie, kan totaal niet bedenken hoe het is maar vast zo klote. Toch knap dat je je kracht put uit je blog en wat heb je een prachtige dochter.

  36. Echt heel knap dat je dit heb gedeeld met ons! Maar jeetje zeg, wat respectloos van het bedrijf…ik kan echt niet uitstaan dat bedrijven dan niet meer reageren als je ze zoiets moeilijks vertelt. Ik wens je veel succes en sterkte. En geniet van jullie mooie dochtertje!

  37. nam vanmiddag eens een kijkje op je blog en een van de eerste artikelen was deze…heftig wat je hebt meegemaakt en waar je nog in zit. Heel knap dat je dat hier wel durft te delen. snap heel goed dat je via je blog een beetje het idee hebt dat je contact met de buitenwereld hebt. sterkte!!

  38. Sterk van je dat je dit durfde te delen lieverd! Je hebt een prachtige dochter, een hele grote rijkdom. Het is al enorm goed van je dat je aan de bel hebt getrokken en hulp hebt gezocht! xxx

  39. Jee wat een verhaal. Pff kan me voorstellen dat je zoveel angst krijgt. Mijn broer is 15 jaar geleden, toen mijn zoon een week oud was, overleden door zelfmoord. Daardoor heb ik ook een grote angst ontwikkeld om man en kind te verliezen. Dit is ook ernstig geweest, ik durfde ook niets. Bij mij heeft de hulp, een psycholoog, goed geholpen. Natuurlijk blijft het soms opspelen, maar niet meer als eerst. Ik hoop voor jou dat het jou uiteindelijk ook zo vergaat!
    Liefs sabrina

Geef een reactie

CommentLuv badge